In the new autobiography of former footballer Francesco Totti, Noemi Bocchi is described as a goddess on earth, as beautiful as she is sensitive and endowed with every possible attraction for a man, while Ilary Blasi is almost never mentioned by name. The former Roma captain refers to her mainly as “my ex-wife” and “the mother of my children”, not missing the opportunity to hint between the lines about things and events that he cannot say “due to legal agreements” that prevent him from “going further”. And, as he adds, “for the sake of peace I don’t want to”.
Two indirect references to Ilary – beneath which a whole world of unspeakable things can be smelled – are found in the chapter that Totti dedicates to the very difficult period for him, which followed his retirement from playing football, at the end of the 2016/17 season. “If it were up to me, I would never have stopped – Francesco repeats once again – Others forced me, even the walls know this. I would still be wearing the Roma shirt today, if only they had allowed me to and I'm not kidding. For free, or maybe I would have paid too, any amount. I was like pepper cheese in Trigoria, in our sports center. I spent more time there than in my house, which, moreover, is no longer mine. I didn't even manage to take the sofa with me and it's a real shame, because I spent so many hours on it that it had taken on my shape”.
Totti reveals post-retirement crisis and Ilary's invitation to "go out for a bit"
From the house and the sofa that were taken away from him, Totti then moves on to the invitations Ilary made to him to get up from that sofa, which he now reads as a “signal from the future”: “On that sofa I would sink inside, it would envelop me completely. After hanging up my shoes, I experienced moments of absolute panic. I didn’t know how to spend my days, how to fill them, how to push them forward. I didn’t know where to lay my head. In the morning I would wake up, already tired and without ideas. Without desires. And now? I wanted to cry and many times I did, rereading again, and again, and again, my farewell letter from football, the one that had destroyed me on May 28, 2017 at the Olimpico. Then I would jump on that sofa and overdo it with the TV. My ex-wife would insist: ‘Come on, get out for a bit’. In practice, she wanted to throw me out: signals from the the future".
Ishte një fazë e tmerrshme e jetës së Francesco Totti, i cili kishte humbur çdo qëllim. Sot Francesco flet për diçka që i ngjante depresionit: “Ndjeja boshllëkun. Një boshllëk të rrezikshëm. Një shqetësim që nuk e kisha provuar kurrë më parë. Nuk isha mirë, nuk kisha dëshirë as të dilja, as të shihja njerëz. Isha i fikur, i panjohshëm, unë zakonisht jam një ‘cazzaro’, siç thonë në Romë, një njeri zbavitës. Simptomat ngjanin shumë me ato të depresionit, një gjendje e dukshme e keqe. Ndjeja se isha i tepërt brenda shtëpisë. Të paktën divani kishte një funksion të saktë, unë jo. Më shpëtoi padeli, fjalë për fjalë. Nga trishtimi. Nga ndjenja se isha i padobishëm. Nga lodhja mendore. Padeli më riktheu dinjitetin, atë më të thellin, dua të them, të fshehurin dhe intim. Më lehtësoi, më rregulloi kokën, më bëri të gjallë, përsëri aktiv, zuri hapësirat. U rikthyen buzëqeshjet në vend të asaj jehone: nuk di çfarë të bëj, të bëj, të bëj, të bëj. E di me siguri, nëse nuk do të isha marrë veten, do të kisha rënë në depresion, në atë të keqin, të vërtetin”.
Sa i përket Ilary, me të cilën sot është arritur një ekuilibër i brishtë, ky është për momentin statusi i marrëdhënies së tyre (ose jo-marrëdhënies): “Kur një martesë përfundon keq, nuk është kurrë faji vetëm i njërit. Gabimet bëhen në 50 për qind. Kemi gabuar të dy, unë dhe Ilary, dhe më pas nuk e gjetëm më njëri-tjetrin. Ajo do të mbetet përgjithmonë nëna e fëmijëve të mi”. Blasi, nga ana e saj, sapo ka thyer heshtjen për herë të parë mbi çështjen Noemi, duke i zgjatur dorën ish-burrit të saj: “Shpresoj që të jetë i lumtur, që të jenë të lumtur. Vërtet. Të paktën kështu do t’ia ketë vlejtur”.
Totti dhe Noemi Bocchi: dashuria e tyre vazhdon me ritëm të shpejtë
Noemi Bocchi ka gjithçka që Totti ëndërron te një grua: “E veçantë, pozitive, që jep dashuri, që të bën të ndihesh i rëndësishëm. Më bën të ndihem gjallë”. Libri, përkundrazi, është i mbushur me pasion dhe dashuri për Noemin, së cilës i kushtohet një kapitull i tërë, duke përshkuar etapat e dashurisë së tyre, nga takimi krejt rastësor në Sardenjë te puthja e parë e mbushur me frikëra adoleshente, deri te fillimi i një marrëdhënieje që tashmë prej 5 vitesh po ecën shkëlqyeshëm. “Noemi është sikur të kishte qenë gjithmonë aty – shkruan Totti – sepse dashuria është një rrugë tashmë e përcaktuar, është koha që duhet rregulluar, që duhet formësuar rreth jetëve të dy njerëzve të lindur për t’u takuar një ditë. Unë dhe Noemi nuk jetojmë brenda një përralle, nuk jemi familja e mbështjellë me luks e reklamave, edhe sepse familjet që duhen bashkuar janë të ndryshme, me të mirat dhe të metat e tyre. Problemet e tyre.
It's just us. Me and her. The pair that becomes a perfect number, a couple of good people who have suffered and are finally happy again. We complete each other. I call him Nemo. She calls me Papi. We are not the locks hanging on the Ponte Milvio, we are directly Ponte Milvio. No youthful promise, adult love is a more mature, more complete feeling. She has been married, I have been married, we do not live with memories and fragments, but with a new, wonderful and unexpected existence.
Francesco describes his current partner in very beautiful words: "Noemi is a special, positive woman, who gives love, who makes the people she loves feel important. She likes to be among people, but when she feels necessary, she withdraws into herself, becomes lonely. She is me in the feminine version and I am her in the masculine version. She makes me feel alive, she has an energy that never ends, I adore her smiles. Nemo and Papi".
