Nga një gol i shpejtë te paniku në fund: Shqipëria e kthen një ndeshje që duhej të ishte formalitet në një provë nervash, duke rrezikuar të shkruante faqen më të sikletshme të historisë së saj. Ka fitore që të japin tri pikë. Ka të tjera që të lënë me më shumë pikëpyetje sesa përgjigje. Shqipëria mundi të marrë rezultatin e dëshiruar ndaj San Marinos, por mënyra se si mbërriti deri aty e ktheu një mbrëmje që duhej të ishte rutinë në një alarm të kuq. Sepse kundërshtari nuk ishte ndonjë fuqi e futbollit europian. Ishte San Marino, një përfaqësuese që deri më sot nuk i kishte shënuar kurrë Shqipërisë. Dhe pikërisht në këtë përballje, kur gjithçka dukej nën kontroll, kuqezinjtë vendosën t’i dhuronin historisë një kapitull që askush në Tiranë nuk e kishte kërkuar. Goli i shpejtë i Asllanit duhej të ishte fillimi i një mbrëmjeje të qetë. Në vend të kësaj, u kthye në një lloj qetësuesi të rrezikshëm. Shqipëria luajti sikur ndeshja të kishte përfunduar që në momentin e avantazhit, ndërsa rastet e shpërdoruara dhe individualizmi në zonën kundërshtare i dhanë San Marinos atë që i nevojitej më shumë: besimin se mund të qëndronte në lojë. Dhe kur një skuadër që nuk të ka shënuar kurrë arrin të besojë se mund të të ndëshkojë, problemi nuk është më vetëm te kundërshtari. Është te ti.
Nga formaliteti te makthi
Minuta e 66-të solli atë që dukej e pamundur përpara fillimit të ndeshjes. Lazzari barazoi shifrat dhe heshti “Air Albania”-n. Për San Marinon, një gol historik. Për Shqipërinë, një kambanë alarmi që duhej të kishte rënë shumë më herët. Papritur, skuadra e Rolando Maran u gjend përballë një realiteti absurd: duhej të sulmonte me urgjencë për të shmangur një dështim që do të kishte peshuar shumë më tepër se humbja e dy pikëve. Një ndeshje e menduar për të forcuar pozitat në grupin C1 po shndërrohej në një provim karakteri, përqendrimi dhe përgjegjësie. Por as në ato momente Shqipëria nuk dha përshtypjen e një skuadre që e kishte kuptuar plotësisht rrezikun. U desh që koha të mbaronte dhe presioni të bëhej mbytës, që kuqezinjtë të kërkonin me çdo kusht rrugën drejt golit.
Kur fitorja vjen si shpëtim
Shpëtimi erdhi në shtesë, nga pika e bardhë. Asllani realizoi penalltinë për të shmangur një turpërim historik dhe për t’i dhënë Shqipërisë tri pikët që, në letër, dukeshin të garantuara shumë përpara nisjes së takimit. Ironia është se lojtari që kishte hapur rrugën drejt fitores përfundoi duke e shpëtuar skuadrën nga një mbrëmje që mund të mbahej mend për arsye krejt të tjera. Në fund, rezultati mund të regjistrohet si sukses. Por futbolli nuk matet vetëm me atë që shkruhet në tabelë. Matet edhe me mënyrën se si e fiton një ndeshje, me kontrollin që ushtron dhe me aftësinë për të mos e kthyer epërsinë në një ftesë për kundërshtarin. Shqipëria mori pikët. San Marino mori golin e parë historik ndaj kuqezinjve. Ndërsa publiku shqiptar mori një kujtesë të pakëndshme: në futboll, arroganca mund të jetë kundërshtari më i rrezikshëm, sidomos kur mendon se ke përballë një ekip që nuk mund të të bëjë keq. Kësaj radhe, turpi u shmang në minutat e fundit. Por mënyra se si u rrezikua mbetet një histori më vete. Dhe tri pikët, sado të rëndësishme, nuk mund ta mbulojnë plotësisht.
