Akullnajat në Alpe po shkrihen me një ritëm të përshpejtuar dhe mund të zhduken plotësisht brenda disa dekadash, sipas hulumtimit më të fundit nga organizata italiane mjedisore Legambiente.
Që nga viti 2000, sipërfaqja e akullnajës është zvogëluar me 39 përqind, gjë që thuhet se ka kontribuar në ngrohjen globale. Çdo verë, organizata Legambiente heton akullnajat më të rëndësishme në Alpe, dhe siç theksoi Wanda Bonardo nga organizata, shtigjet që dikur kalonin akullin tani janë pjesërisht mbi akull, dhe në vende të tjera uji rrjedh mbi zona që ishin ngrirë plotësisht jo shumë kohë më parë, dhe janë shfaqur çarje të thella, gjë që i bën disa ture jashtëzakonisht të rrezikshme.
Ata gjithashtu pohojnë se është e mundur që të gjitha akullnajat alpine nën 3,500 metra të zhduken deri në vitin 2050.
Akullnaja Forni pranë Bormio në Lombardi tregon se sa shpejt mund të ndryshojë peizazhi, dhe glaciologu Claudio Smirallia, i cili e ka vëzhguar atë për 65 vjet, thotë se ajo që përjetoi këtë verë ishte diçka që nuk e kishte parë kurrë më parë në të gjithë karrierën e tij – akullnaja u thye në disa copa, shkruan Kronen Zeitung.
Sipërfaqja e saj duket gri dhe e zezë në shumë vende, dhe në të njëjtën kohë akullnaja po humbet akullin. Shërbimi Botëror i Monitorimit të Akullnajave pohon se që nga viti 2000, mesatarisht 273 miliardë ton akull po zhduken çdo vit, dhe se deri në vitin 2025, kjo shifër ka arritur tashmë në 408 miliardë ton.
Procesi mund të jetë veçanërisht i shpejtë në Alpe. Nxehtësia ekstreme në male luan një rol të rëndësishëm në këtë – në verë niveli i ngrirjes ishte shpesh midis 4,000 dhe 5,000 metrave, që do të thotë se edhe në lartësitë ku zakonisht mbetet borë, tani mund të jetë shumë ngrohtë për periudha të gjata.
Kjo thuhet se është dyfish problematike për akullnajat, sepse mbulesa e borës zakonisht vepron si një shtresë mbrojtëse dhe parandalon diellin që ta ngrohë drejtpërdrejt akullin, por kur kjo borë shkrihet, akulli mbetet i pambrojtur.
