Përveç thirrjeve politike si “Rama në burg, Berisha në burg”, “Dorëheqje” apo “Shqipëria nuk shitet”, protestat e ditëve të fundit në Tiranë kanë nxjerrë në pah edhe një fenomen tjetër: zemërimin e një pjese të protestuesve ndaj mediave kryesore në vend.
Në çdo mbrëmje proteste, mes pankartave të shumta janë shfaqur edhe mesazhe që kritikojnë televizionet kombëtare , të cilat protestuesit i akuzojnë se po minimizojnë pjesëmarrjen qytetare dhe po i shërbejnë narrativës së qeverisë. Në rrjetet sociale dhe forumet online, shumë aktivistë kanë kërkuar madje bojkot të disa mediave, duke pretenduar se ato nuk po pasqyrojnë në mënyrë të balancuar protestat dhe kërkesat e qytetarëve.
Sipas protestuesve, pakënaqësia nuk lidhet vetëm me mënyrën e raportimit të protestave për Zvërnecin, por me atë që ata e konsiderojnë një afrim të vazhdueshëm të mediave të mëdha me pushtetin politik. Për këtë arsye, në protestë janë parë pankarta me slogane kundër televizioneve kombëtare, gazetarëve të njohur dhe analistëve që perceptohen nga protestuesit si mbështetës të qeverisë.
Kjo situatë tregon se protesta ka kaluar përtej kundërshtimit të një projekti të caktuar apo të vetë qeverisë. Për një pjesë të pjesëmarrësve, beteja po zhvillohet edhe në fushën e informacionit, ku ata kërkojnë më shumë hapësirë për zërin e tyre dhe një mbulim që e konsiderojnë të paanshëm.
Fakti që emrat e tyre po shfaqen në pankarta krahas figurave politike tregon se mosbesimi ndaj mediave tradicionale po bëhet një element i rëndësishëm i klimës së protestës në kryeqytet. Në këtë kuptim, protesta nuk është vetëm një përplasje mes qytetarëve dhe qeverisë, por edhe një debat i hapur mbi rolin e medias në shoqërinë shqiptare.
