Hans-Dieter Flick nuk do t’i harrojë kurrë emocionet e përjetuara, në të mirë dhe në të keq, në fundjavën që pa Barcelonën të triumfonte në Clasico dhe të fitonte La Ligën. Kjo sepse trajneri gjerman vendosi gjithsesi të ishte në pankinë dhe të nderonte të gjitha angazhimet e tij profesionale, pavarësisht lajmit për vdekjen e babait të tij, që mbërriti vetëm pak orë para ndeshjes me Real Madrid. Ishte nëna ajo që ia komunikoi lajmin e hidhur Hansit, siç tregoi më pas vetë ai në konferencë.
Flick tregon si e mori lajmin për vdekjen e të atit para El Clasico
Trajneri provoi të shpjegonte se çfarë ndodhi kur mori lajmin. Ishte e pamundur të mos e ndante gjithçka me atë që mund të konsiderohet familja e tij e dytë, pra klubi dhe skuadra: “Këtë mëngjes nëna ime më telefonoi dhe më tha se babai im kishte ndërruar jetë. Atëherë mendova: duhet ta mbaj për vete apo t’ia tregoj stafit tim? Sepse për mua janë si familje. Dhe kështu thashë: ok, dua ta ndaj këtë lajm edhe me lojtarët”.
Më pas erdhën emocione të tjera, krejt ndryshe nga ato të lidhura me humbjen e babait. Lojtarët arritën t’i dhuronin Flick-ut shumë pozitivitet, si në fushë ashtu edhe jashtë saj. Një motivim shtesë për të fituar kundër Realit dhe për t’i dhuruar një buzëqeshje trajnerit të tyre në një moment jashtëzakonisht të vështirë: “Dhe ajo që bënë ata ishte e pabesueshme. Nuk do ta harroj kurrë këtë moment. Jam vërtet shumë i lumtur dhe krenar për të gjithë: për çdo lojtar të skuadrës, për stafin tim dhe për klubin. Për mua është vërtet një familje. Jam shumë mirënjohës që punoj për këtë klub të jashtëzakonshëm, por edhe që jetoj në Barcelonë. Njerëzit janë jashtëzakonisht të sjellshëm me ne, me mua, me stafin tim, me të gjithë. Dhe kjo është diçka që e vlerësoj pafund”.
Flick i habitur nga homazhi i të gjithëve ndaj Barcelonës
I prekur dhe i emocionuar, Flick nuk do ta kishte imagjinuar kurrë të merrte kaq shumë dashuri. Një situatë që ia lehtësoi sadopak peshën në zemër: “Është fantastike. Dhe pikërisht për këtë ndiej se jam në vendin e duhur, në momentin e duhur. A kam përjetuar ndonjëherë diçka të tillë në një stadium? Jo, kurrë. Kurrë, dhe ishte e pabesueshme”.
Ai mori homazhin e Camp Nou, të kundërshtarëve dhe të gjithë ambientit, me gjithë skuadrën që më pas e ngriti në triumf në fund të ndeshjes.
